دارد . ولى مرد موحد از گفتار قرآن اعتقاد پيدا نموده است كه عزت و قوت همه از آن خداوند است . فَإِنَّ الْعِزَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً و أَنَّ الْقُوَّةَ لِلَّهِ جَمِيعاً . با اين اعتقاد موضوعى براى خوف و طمع نسبت به غير خدا باقى نمىماند . و نه سببى براى ريا و تملق و تذلل و اميد . اساساً بجز خدا كسى عزت و ذلت نمىدهد . تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ و از اينجاست كه همه رذايل منتفى به انتفاء موضوع مىشود اصولًا با ملاحظات آيات زيادى كه مالكيت همه چيز را براى خدا اثبات مىدارد و اينكه همه موجودات مقهور و مراد و مملوك خداوند است و هيچ چيز در ذات و صفات و افعال خود استقلال ندارد تا انسان كامل طالب او باشد بلكه خدا در همه آنها متجلى است و او محبوب و مطلوب است . و هر چه كه بخواهيم بايد از او بخواهيم و موجود مستقلى غير از خدا وجود ندارد تا مراد و مطلوب باشد يا از او چيزى خواسته شود . بعضى از دانشمندان معاصر ادعا مىكنند كه داعى اخير روش مخصوص به قرآن كريم است كه بر توحيد خالص ( نه بر تكاليف عامه دينى و ثواب و عقاب اخروى ) استوار است و در هيچ يك از كتابهاى آسمانى و تعليمات انبياى گذشته ( عليهم السلام ) و كلمات و معارف فلاسفه الهى كه به ما رسيده است يابيده نمىشود . ولى اين ادعا درست نيست . زيرا مالكيت عامه و انحصار